sábado, 10 de febrero de 2007

¿Usted duerme?

Hombre, ahora dices que te equivocaste porque creíste que tenían armas de destrucción masiva. Yo no sé si estoy bien de la cabeza, o entiendo mal, o no sé lo que me pasa. Yo no ví tanto cinismo en mi vida como lo estoy viendo ahora.

Yo recuerdo que Aznar fué al Irak porque eran grandes potencias, y él también quería poner España como gran potencia para destruir un país. Y ahora dice que se equivocó. ¡¡¡Ahora!!!.

¿Pero cuantas manifestaciones salieron?. ¿O es que ya no tiene tanta relación con Bush?. Porque ahí le salió bien, que él hasta fue profesor de América, no sé que cosa fue, sé que tuvo allí un empleo, pero no sé. Le fué muy bien. Y tan contento que ibas a comer a la finca de él. A tí te encantó "ser persona". Las personas no se miden por dinero, hombre, se miden porque tengan caridad y que no sean soberbios. ¡Eso es lo que yo miro en un hombre!.

A Irak no le fue tan bien. Y ahora dice que se equivocó. Pero hombre...¡vaya equivocación destruir un pueblo!. Entonces usted no sirve para gobernar. ¿Por qué gobernó, si usted no se da cuenta de las cosas?. Porque eso no fue una cosa pequeña, fue una destrucción de una nación, que ya es decir. Dejaron a Irak destrozado, y aún siguen allí que todos los días se están muriendo.

¿Usted duerme, señor Aznar?. ¿Usted duerme?. Porque aquí bien le avisamos todos los españoles que salimos a la calle.

Y usted se hizo el sonso.

Pues yo el otro día, cuando ustedes salieron a la calle, no me hize la sonsa. Estuve escuchando a ver a qué salían ustedes en la manifestación. Yo creí que iban a defender España, que no querían el terrorismo, y a hablar del terrorismo. Pero ustedes de quién hablaron es que tenía que marchar el presidente que tenemos.

Ustedes no lo quieren reconocer, pero los españoles no los quisimos a la derecha, y ganamos porque muchos se pasaron a nuestro partido para tirar a la derecha. Y no le de más vueltas ni vueltitas. Esto fué lo que ocurrió. Soy una vieja, no tengo cultura grande, ni el Bachillerato, pero he vivido entre gente culta y algo he recogido.

Mire, si sigue así la derecha, con el señor Rajoy y esos dos satélites que tiene al lado, pues ya le digo a usted que difícil ganará la derecha, únicamente que los españoles seamos tontos.

¡Esto tenía una gana de decirlo..., pero tengo miedo de que me lleven presa!

Quenxe















Quenxe, Quenxe, muitas poesías me mandas. Todos os días me escribes. Vouche decir unha cousa, debes ser de Corcubión, porque Quenxe é a praia de Corcubión, así que debes ser de Corcubión. ¿E quén serás?

viernes, 9 de febrero de 2007

Don Francisco

Ese chico me decía que gracias al cura de Corcubión no habían fusilado a los de Corcubión que estaban presos, y que el cura lo trabajara para que saliesen.

Eso a mí no me extraña nada, porque ese cura no era un cura, era un santo. Porque él murió pobre, sin un céntimo. Andaba con los zapatos todos estropeados, nada más que un par, que los mandaba arreglar al zapatero, y hasta una vez tardó un poco en decir el rosario porque tenía los zapatos que no se los había mandado el zapatero.

Era un verdadero ejemplar de cura. Un día lo fuí a visitar y ví que tenía un trocito de membrillo, uno de queso, uno de membrillo, otro de queso...
Y dije yo:
- M.A.: ¿Y esto qué es?
- D.F.: Esto es el postre del mediodía, éste el de la noche,...
- M.A.: ¿Y los pone así?
- D.F.: Claro, hay que rendir
- M.A.: Pero si le hago así, fuiiiiiiii, y esto va por el aire, porque son como papeles de fumar. Don Francisco, así no se vive.
- D.F.: ¿Y luego qué quieres? ¿Que coma como comes tú?. Que coméis demasiado en vuestra casa, demasiado... y de grandes cenas están las sepulturas llenas.

Una vez él estaba enfermo en el hospital, que se fuera a operar de una hernia. Y entonces fué el sacristán a verlo. Y él lo primero que le dijo:
- ¿Cómo están los feligreses por allá?
- Pues hay uno muy malito, fulano de tal, que está muy grave, está enfermo y está sin colchón.
- ¿Y tú no le diste un colchón?
- ¿Y yo de donde voy a sacar o colchón?
- Pues de mi cama. Muy fácil. Le das mi colchón. Ahora cuando marches, le das mi colchón.
- ¿Y usted cuando salga del hospital donde duerme?
- No te preocupes de mí que ya me lo darán. A él no, pero ami me lo han de dar.

Y como eso, muchas cosas. Ganaba y ya lo esperaban en la puerta de la iglesia. Si tenía funerales y si iba a Cee, ya lo estaban esperando para sacarle el dinero pidiéndole. Muchos no lo necesitaban, pero él lo daba. Como llevara en el bolsillo, él daba todo.

A mi suegra a veces le pedía prestado para limosnas. Y después tardaba en pagárselo. Y mi suegra le decía:
- Yo soy una viuda y tengo que mantener a mis hijos, Don Francisco.
- ¿Y qué quieres?. Espera un poquito más mujer, que pronto te los daré.

Y siempre con esas cosas el pobre. Daba todo lo que tenía. Era un santo verdadero.

Cuando enfermó mi marido fuí a Corcubión, y fuí a la Iglesia por la mañana, cuando estaban limpiándola. No hay nadie, y voy a rezar al Santísimo. Y estaba pidiéndole al Santísimo y me eché a llorar. Y veo que me ponen una mano en el hombro y era Don Francisco.
- ¿Qué haces aquí tan temprano en la Iglesia?
Estoy rezando que me pasa ésto, que mi marido le dan cuatro meses de vida y estoy deshecha.
Y dice él: - Marcha para casa tranquilamente, que tu marido no muere de ésta. Ha de vivir muchos años. Él va a vivir mucho porque lo voy a pedir al Santísimo. Yo pido todos los días por mis feligreses, pero esto lo voy a pedir aparte también para que él no fallezca. Y ve segura, y no quiero que pienses más en que te va a morir. Ésto va de largo, ya verás."

Y efectivamente, veinte años me vivió. Los médicos pasmados de que él tuviera esa larga vida.

Y él siempre pidiendo por él.

Una vez un amigo mío, Chete, me mandaron una fotografía felicitándome las Pascuas con la fotografía del cura. Le había sacado una fotografía. Yo quedé tan contenta que la tengo en un marco en mi habitación. Y siempre me levanto y le doy un beso y siempre le digo: "Pide por mí, que tú no lo necesitas que eres un santo." Y le pido por mí, que me tenga en cuenta y que sea una buena mujer y cumpla siempre con mis obligaciones.

Porque Don Francisco era un santo. Otros los hacen santos y no son tan santos como él. Si él no se salva, no veo quién. Porque murió pobre, sin un céntimo, todo lo daba a los pobres. Fue un ejemplo de buen cristiano.

jueves, 8 de febrero de 2007

Manifestaciones

Una vez iba yo en una manifestación de esas que obligaban a ir cuando la guerra. Cuando cojían una población venían, y nos sacaban de las casas para ir a cantar por las calles y con la mano en alto, diciendo:. ¡Viva España!, ¡Viva España!. Hasta decían ¡Viva Italia!, ¡Viva Alemania!, decían así.

Y yo conocía a todo el pueblo. Sabían quién era de derechas y quién de izquierdas. E ibamos en una manifestación una amiga y yo, y todas con las manos en alto (yo nunca las puse, no quise). E iba una delante de mí, una que era de derechas, y llevaba el brazo en alto pero, en vez de la mano abierta, llevaba el puño cerrado, como los comunistas. Llevaba así el puño cerrado. Y yo le dije:

-Pero mira, ¿cómo llevas el puño cerrado?. Porque si soy yo el que llevo el puño cerrado como lo llevas tú me pegan un tiro en la mano. Y tú eres de derechas.

-Ay, mujer, es que tengo los guantes rotos y los dedos me salen para afuera, y como ahora no puedo comprar unos, pues pongo así la mano para esconderlos. Y pongo así.

En otra manifestación íbamos Sita Rey y yo en una manifestación, y venían dos maleducadas siempre detras de nosotros haciendo burla: -¡Son de ezquerdas, son comunistas!. Y pisándonos y todo.

Y nosotros calladas, calladas... Y la manifestación iba hasta Cee. Y pasamos por un sitio muy oscuro cerca del aserradero y había un terraplén, no para matarse pero sí para llevar un golpe. Y...¡¡¡Zas... ahí vos quedades!!!. Estaba todo tan oscuro...

Sita y yo mucho nos reímos.

Grecia

Θυμάστε τη βιονική γιαγιά; Ε, καμία σχέση! Το άλλο, "αν η γιαγιά μου είχε καρούλια...", το θυμάστε; Ε, βρέθηκε απάντηση: Θάτανε blogger!

Η απόδειξη έρχεται από την Ισπανία, από μια υπέροχη 95χρονη, τη Maria Amelia. Με τα χρωματιστά μαντήλια της και τις ιστορίες της από ...την ισπανική γρίπη ή από τον Α' -ναι, ναι, τον Πρώτο, όχι τον Δεύτερο- Παγκόσμιο Πόλεμο, που μας τις αφηγείται μαζί με τόσα άλλα στο Internet καθώς... έχει δικό της blog και μάλιστα με πάνω από 50.000 επισκέψεις το μήνα (Τριανταφυλλένια, παραμένεις η Ντίβα με το καλύτερο blog αλλά μετά από αυτό της Maria Amelia).

Συνοφρυώθηκα, σαν πρωδιάβασα την είδηση στη Repubblica κατά τη βραδυνή μου ενημέρωση: hi tech γιαγιά και εγώ κάθε μισό βήμα να πρέπει να καταφεύγω στη Βοήθεια του Pathfinder;... Ευτυχώς αντιστάθηκα, δεν έκλεισα τον υπολογιστή και έτσι κατάφερα να διαβάσω δυο αράδες παρακάτω: το blog, έγραφε, της το έφτιαξε ο εγγονός της ως δώρο στα 95α γενέθλιά της- πήρα τα πάνω μου, χαμογέλασα και άρχισα να σκέφτομαι τι δώρο θέλω να μου κάνουν τα εγγόνια μου σε 50 χρόνια (μετά τη νέα, συνομήλική τους, γιαγιά...).

http://lexidia.pblogs.gr/2007/02/an-h-giagia-moy-eihe-karoylia.html