miércoles, 11 de marzo de 2009
Tecnoabuelos
Finalmente está en youtube la nota que hicieron sobre los tecnoabuelos.
Me gustaría que la vieras y dieras tu opinion
Cariños Maria Amelia y sigue con esa energía siempre.
Susana Varsasvky
María Amelia dice:
jueves, 23 de octubre de 2008
Para Amelia
http://andoeninternet.blogspot.com/2008/10/para-amelia.html
Esta experiencia que estamos viviendo merece un espacio donde poner en practica lo que vamos aprendiendo. Nuestra meta es que cada abuelo que se acerque a los talleres, pueda decir con orgullo, "si.... ando en internet...navego, uso el chat para hablar con mis hijos que estan lejos, sé usar el correo, leo, me informo, opino, comparto con gente que tiene intereses similares, comparto fotos con la familia...en fin...ando en internet :)
si yo acabo de llegar
si esto es como el mar
quien conoce alguna esquina?
Así nos canta Fito y Fitipaldis, un cantautor y poeta español. Y cuantos de nuestros abuelos que empiezan a adentrarse en este mar de Internet quizas piensan lo mismo?
Amelia, es española. Tenia 95 cuando su nieto le regalo un blog. Dudó en empezar, pero lo hizo. Y lo siguió manteniendo con al ayuda de su nieto.
Desde que comenzamos nuestros talleres de Uso de Internet, Amelia desde España, nos acompaña sin saberlo, pero nos acompaña. Cada tres meses arrancan talleres nuevos y cada uno de los grupos se ha sorprendido al saber de ella, que inicio su blog a los 95, y de Olive que con sus 108, hasta hacia pocos meses le hacia frente a "la Internet" desparramando toda su simpatia.
En octubre cuando festejamos en argentina el dia de la madre juntamos todas las gracias y la admiracion y nos animamos a grabarle un mensaje en medio de nuestra clase. Entre el jueves y viernes pasado le dedicamos un ratito a Amelia, luego de leer su blog, anotar su email y decidir que queriamos decirle algo desde este lado del charco :)
Sabemos que Amalia esta pasando una etapa complicada con su salud en estos momentos. Desde Argentina le mandamos todo nuestro cariño y le decimos una vez mas, gracias. Porque ella ha sido y es inspiradora para todos nosotros. Con sus 95 haciendole frente a un blog. Existiendo y compartiendose en la web.
Gracias Amelia!!! Sabemos que estas cansada. Sabemos que quisieras estar mas tiempo despierta y que los dolores te tienen a mal traer. Queremos abrazarte a la distancia y decirte gracias.
te acompañamos a la distancia. todo nuestro cariño:
los abuelos internautas de Olavarria, (que recien estamos llegando a este mar inmenso que es Internet), que te podemos decir? te decimos Gracias Amelia. Fuerza Amelia.
Aqui está nuestro regalito en video:
María Amelia dice:
Gracias por vuestra atención. Veo que os gusta mucho el Internet, y que me quisisteis hacer este homenaje. Yo os lo agradezco mucho. Para mí internet es mi gloria, porque me saca muchas penas y me da muchas alegrías. ¡¡¡Y con tantas amistades que cojí!!!. Y vosotros quisisteis obsequiarme. Os lo agradezco muchísimo, muchísimo... sobre todo porque sois los de “Buenos Aires”, los argentinos, como si fuerais españoles. Porque aquí en España hay muchos argentinos, y en Argentina hay muchos españoles. Siempre nos llevamos muy bien, y con cariño.
Siempre tuve ganas de ir a Buenos Aires, porque tenía allí mucha familia y también me hablaban muy bien, de que era una preciosidad Buenos Aires, una población muy grande y muy bonita.
Yo quiero hablar, pero estoy emocionada. Porque yo ahora no me esperaba este vídeo. Ya son las 10 de la noche y ya iba a cenar, para irme para camiña porque ya soy viejecita. Ahí decís que tengo 95 años, noooo, tengo 96, y para el mes de diciembre hago 97. Así que ya son muchos añitos. Pero veo que hay otras, que no están en el Internet pero que hablan, y que tienen 105. Pero a eso yo ya no llego eh, porque estoy muy decaida y he llevado un bajón muy grande. Y eso que esta tarde la pasé bastante bien y tuve muchas emociones. Porque ahora vuestro homenaje y después unos de Internet también me mandaron muchas cosas y unos regalitos muy bonitos. Y hoy fue un día muy emocionante para mí.
Fue una sorpresa porque yo no esperaba esto de los de Buenos Aires. Fue una sorpresa muy grande. Y quedé medio aturdida, hasta tengo la cabeza ahora un poco ida, porque me puse nerviosa. Que de un país lejano se acuerden de esta anciana...y que me quieran tanto. Yo también las quiero.
Yo ahora tengo tantas amigas, tantos nietos de todos los sitios, que estoy emocionada. ¡Quién me diera tener hoy 60 años para disfrutar de este Internet y conociendos a todos!. Hoy pasé un rato muy agradable viendo este video que me encantó.
Pues sí, seguir en Internet. En Internet se aprenden muchas cosas. Cojes amistades, te quiere la gente... hay algunos que se meten, sí, pero como a mí ya me los borran, yo ya no me entero. Yo me entero de las cosas bonitas, de lo que me habláis, de lo que sois, de lo que haceis. Hoy estuvisteis encantadoras todas...claro, mucho más jóvenes que yo, pero también ya tenéis vuestra edad. Y quereis aprender el Internet. Bueno, pues es un profesor, os enseñará de todo lo que queráis.
Yo siento que a mi edad lo conociese. Yo si esto lo conociese a las 12 años, otra mujer sería. Ya lo creo. Dice que es malo, que es malo... el Internet da cultura, quieres saber de todo y todo aprendes en él. Es el gran profesor. Quisiera tener menos edad para disfrutarlo, pero me falta poco y ya poco puedo aprender de él, porque a mi edad ya no hay tanto conocimiento. A Veces queremos hablar y no nos salen las palabras, con la edad se pierde expresión, se pierde facilidad para conversar...y ahora ya me cuesta un poco más de trabajo, porque ya no tengo tanta memoria...
En cama cuando estoy descansadita me acuerdo de muchas cosas para contaros. Pero vengo, y como no está mi nieto que va a trabajar, allá va la cosa. Porque a mí me tienen que teclear.
Cuando está el ahora, él determinó de que hablase. ¡Pero si yo tengo una voz muy fea!. Y me gusta más para escribir, porque así después lo leo yo y me recreo en mis escritos y en los vuestros. Y en los míos, a veces digo yo que tontería dije, pues pude decirla así, pude decirlo... y aún aprendo.
Para mi el Internet es la cosa mejor que he visto entre tanto adelanto que hubo. Porque aquí se aprende de todo. De todo. Y a los cinco minutos. Si queréis saber algo, de cualquier sitio, de cualquier escritor... del mismo Buenos Aires, si quieres verlo y pasar como si fuera un paseo por Buenos Aires. Sale Buenos Aires. Ves todo Buenos Aires. ¡Lo coges con la mano!. Esto es una cosa pasmosa, esto del Internet. A mí me sobrecoge.
Yo ya os digo. Pienso muchas veces... yo duermo poco, y despierto y ya empiezo con toda la familia de Internet. Ay pues este me escribió así, quien escribió hoy...pues le voy a contestar, y le voy a decir esto, le voy a decir esto otro. Y a veces ya no se lo digo a la pantalla, porque no tengo quien me escriba en el momento. Y a nuestra edad se nos pasa todo. Porque yo no escribo nada. Ni tampoco veo, eh, mucho, quedé sin vista. Y ahora hasta pierdo la memoria y los nombres....se va perdiendo mucho y es una tristeza perder la mente.
Pues hoy voy emocionada. Voy a soñar con vuestro vídeo. Ya no sé explicarme de la emoción que me produjo tan grande. Lo que menos yo esperaba ahora de la Argentina que me dedicarais ese vídeo. Os lo agradezco con todo mi corazón. Y perdonadme, que no tengo ahora en este momento mucha facilidad, porque la emoción que tuve fue grande, y que quedó así un temblorcillo...algo de nerviosa. Porque fue mucha impresión al ver yo este vídeo tan cariñoso. Y de gente que no me conoce.
Lo que me está pasando ahora con el Internet es algo que nunca lo creí. Vivo en otro mundo, en el de todos. En el de todos. En los cinco continentes. Amigos míos. ¡Quien me diera daros un abrazo a todos, a todos!.
Porque de Buenos Aires me escriben muchísimos, muchísimos, mucha...señoras, chicos jóvenes, ancianos, me cuentan todas sus tristezas, lo que pasaron en Vuenos Aires cuando llegaron que eran españoles y las pasaron gordas los pobres, que fueron sin un céntimo y allí tuvieron que hacer sus vidas nuevas.
Y para mí la Argentina es como España. Porque tanto español hay, y tantos ganaron ahí la vida. Y no sé que decir más. Un abrazo para todos y muy agradecida por vuestra atención.
Que Dios os lo pague.
lunes, 31 de marzo de 2008
Olive Riley
¿Que bonitiña, verdad?. Y que elegante está... ¡la cabeza la tiene bien!.
Señora, quedo asombrada con los años que tiene usted, y está mejor que yo. Yo veo algo, porque de un ojo veo, pero del otro poco, muy mal. Pero me defiendo bastante bien, porque de cerca aún alcanzo ver bastante bien. Me asombra que usted a su edad esté tan guapa, y que además lleva el sombrero con mucha gracia, como una pollita de 15 años. Es usted muy simpática.
Y ese señor le está enseñando el español, pero a mi el inglés nadie me lo enseña y no le puedo contestar en inglés.
Yo quedé asombrada con sus 108 años, porque yo a los 100 ya sé que no llego. Porque ya me doy cuenta de lo que me está pasando. Tengo mal riego cerebral. Si estuviera quieta y no me diera...soy muy inquieta y eso es lo que me mata. Quiero estar en todo, y aunque me duela la cabeza quiero atender.
Y si yo fuera más calmada duraría, también a lo mejor 108. Pero a eso no llego. Ni a 100 llego. Este invierno no sé lo que pasará, pero nadie de mi familia vivió tantos años.
Para vivir esos años tuvo que tener usted mucha tranquilidad. Y además los lleva muy bien, con su sombrero que le queda fantástico. Y tiene usted mucha gracia hablando.
¿Ese señor que la acompaña tiene algo con usted? Es muy guapo el señor, y buena presencia, y tiene esa paciencia de ir todas las semanas a verla.
Yo hoy salí y dí un paseíto por el campo y quedé muy tranquilita. Pero me hincharon un poco los pies. Pero a usted la veo muy bien, hasta con las manos más juveniles que yo. No tiene artrosis ni mala circulación. Usted mueve las manos, la muñeca. Una agilidad le veo en este cuerpo. No parece que tiene usted esa edad.
Así que usted es la bloguera más vieja. Yo empecé primero, pero después, a los meses, usted ya estaba ahi también. ¿Y no tiene parientes que la acompañen?. ¿hijos, nietos?.
Pues yo quisiera saludarla en inglés pero no sé nada hablar en inglés. De Australia me escriben muchos, hasta quise saber donde quedaba y todo. Es una nación muy bonita. Está usted en buen sitio. Si estuviera hablando español podríamos hablar mucho.
Siga conservándose así de elegante. 108 años. Si yo llegará ahí... Aquí en Galicia la que más conocí yo 105. Pero ninguna más.
Mucho gusto en conocerla y al señor un saludo muy grande por acompañarle a usted y porque le teclee. Porque una anciana agradece cuando se le hace una obra buena.
Le mando un beso. Hasta me cantó en español que me hizo gracia.
¡¡¡Soy su amiga!!!
Un beso y hasta otro día.
English Translation (Gracias Estrella / Jayja)
How pretty right?. And how elegant she is! Her mind is quite sharp.
Ma'am, I am amazed that given your age you are doing better than I am. I see some as I can see out of one eye, but out of the other I see very little, very badly. I manage to get by because up close I am able to see pretty well. I am amazed that you, at your age are still so pretty, and that you wear that hat so well, like a young 15 year old girl. You are very likable.
And this man is teaching you Spanish but no one can teach me English so I cannot respond to you in English.
I marvel at the fact that you are 108 years old, because I know that I will not reach 100. I am already noticing what is happening to me. I have bad blood circulation to my brain. If I were to remain still...I am very restless and that is what kills me. I want to be involved in everything, even if my head hurts I want to be part of it.
If I were calmer maybe I too would make it to 108. But I will not reach that. I will not even make it to 100. I do not know what will happen this winter but no one in my family has lived so long.
In order to live so long you must have had a great deal of tranquility. Furthermore, you're doing so well for your age, and with that hat that looks fantastic on you. And you are so funny when you talk!
That gentleman who is with you, does he have something with you? He is very handsome, has a good presence, and has such patience to go visit you every week.
Today I went out to take a walk through the fields and I was left feeling very calm. But my feet swelled up a bit. But I see you very well, even with younger looking hands than me. You have neither arthritis nor poor circulation. You move your hands, your wrists. I see agility in that body. You do not look your age.
So you are the oldest blogger. I started first, but within a matter of months you were online too. And you don't have any relatives to keep you company? Children? Grandchildren?
Well, I would like to greet you in English but I don't speak any English. Many people write to me from Australia, I wanted to find out where it was and everything. It is a very beautiful country. You are in a good place. If you were speaking Spanish we could talk a great deal!
Continue to maintain yourself looking so elegant. 108 years old. If I were to reach there... Here in Galicia the oldest I know of is 105. But no one else.
So pleased to meet you and my regards to the gentleman who accompanies you for keeping you company and for typing for you. Because an old woman appreciates it when someone does a nice thing for her.
I send you a kiss. You even sang in Spanish for me, which amused me very much.
I am your friend!!!
jueves, 6 de diciembre de 2007
A propósito del blog
Muchas gracias y le envío un beso muy grande.
A propósito del blog de María Amelia "A mis 95 años"
http://marian-en.blogspot.com/2007/11/mis-95-aos.html
La sociedad vive deprisa, entre el trabajo, los niños, la casa, los amigos, el ocio..., no queda mucho tiempo para cuidar de los ancianos y lo más sensato parece dejarlos en una residencia para que gente especializada se encargue de ellos.
Cuando vamos de visita (cada vez más esporádicamente) nos reciben con inmensa alegría y presumen ante sus compañeros "mira es mi nieto" o "son mis hijos" y nosotros nos vamos después al cabo de un rato con la sensación de que se han integrado maravillosamente en la residencia, ya tienen sus amigos y parecen felices.
Visto así parece que el problema se ha resuelto muy bien, ya podemos seguir con nuestro vertiginoso ritmo de vida.
Sin embargo basta que una señora a sus 95 años se asome a la ventana de Internet y de repente todos queremos adoptarla como nuestra abuela, contarle nuestras preocupaciones o nuestras alegrías y esperamos que ella nos dedique algo de su tiempo y si de paso nos mima un poco mucho mejor.
A todos nos parecen muy sabios sus consejos, nos alegra que nos cuente sus andanzas de tiempos ya lejanos. No dejamos de ser niños ante ella, nos gusta que esté ahí, nos escuche, nos dedique carantoñas y unas palabritas motivadoras o consoladoras según necesidad.
Osea que reflexionando un poco no rechazamos de plano a los abuelos, sino sólo sus achaques, sus carencias, en fin todo aquello que suponga un poco de esfuerzo de cara a sus cuidados.
Al contrario que ellos que siempre están dispuestos a ayudarnos con las tareas cotidianas, los niños, la casa etc. a pesar de esos achaques y carencias que limitan sus capacidades.
Y que bien nos viene su ayuda, hasta que un día después de llevarse algún que otro disgusto por no estar a la altura, alguien decide que en la residencia estarán muy bien atendidos.
Seguro que a muchos les gustaría tener a los abuelos en Internet o lo que es lo mismo en la distancia, pero eso si, siempre disponible para nuestros momentos bajos o cuando necesitamos una inyección de cariño.
Otra cosa muy distinta es estar disponibles para nuestros abuelos. Pero la vida es cíclica amigos, esto es, un día los abuelos seremos nosotros.
Soy consciente de que no todos los abuelos viven la misma situación (menos mal), los hay que deciden voluntariamente ir a una residencia y verdaderamente son felices, pero no nos engañemos, sólo en el caso de que sean ellos quienes lo deciden. Excluyo lógicamente a ancianos con enfermedades graves que necesitan asistencia permanente.
domingo, 30 de septiembre de 2007
Yo me canso de decirlo
Vuelvo a repetir a las ancianas...¡¡¡Que no se duerman!!!, ¡¡¡Que cojan Internet!!!. Que cuenten sus vidiñas...sus cosas que tienen. ¿Que crees tú que no le hacen gracia?. Ya ves, le hacen gracia las cosas de los viejos. Decir vuestras peripecias que pasasteis y pasais...porque todas pasamos a todas las edades...
Y este Internet vale un capital. Se están haciendo todas las operaciones por Internet...Pero esas que hablan del Internet no se dan cuenta de que se esta viviendo del Internet...
Ahora mismo le voy a decir a mi nieto, va a decir que soy pesada, le voy a pedir la biografía de Ortega Y Gasset y de Marañón, por una discusión que tuve yo con un señor, y quiero saber la vida de ellos.
Ya veis, soy muy curiosa a mis años. Pues como yo...podeis ser vosotras. En vez de estar atontadas en las sillas hablando de personas...pues es mejor que os dediqueis a saber cosas del mundo. Y de vosotras mismas. y de lo que quereis. Aquí podeis pedir lo que querais. Y leer, si teneis vista aquí podeis leer toda la prensa en el Internet. Y con letra grande.
Así que yo, ahora mismo, voy a dejar y voy a leer El País un poquito. Y mañana seguiré hablando. Porque hoy aún tengo muchas cosas que leer que no leí. A ver lo que me cuentan mis blogueriños. Ahora a leer El País, después a los blogueros y después si hay alguna cosita que hacer, pues también se hace.
Así que besiños para todos. Adios.
domingo, 26 de agosto de 2007
Desde Rusia a Muxía
A la rusa le gustó mucho Muxía. Vino ex-proceso a verme. Yo me quede pasmada, que desde Rusia viniera a verme, a una viejecita que no tiene merito ninguno. Pero ella se lo dió, porque dice que en Rusia a los viejos nos tratan muy bien. y eso que aquí en España hablaban de Rusia que decían que ni matrimonios había y que no había hogar.
Pues ella me contó de que a la mujer rusa no le gusta ir a trabajar afuera. Trabaja porque no le queda más remedio, pero le gusta más quedar en su hogar a cuidar a sus hijos y a su marido. Y fíjate, allí si a una abuela o a una madre la ponen en una residencia, la gente lo mira con desprecio. Así que están mejor en Rusia que aquí en España. Porque yo veo que aquí los hijos las dejan tiradas en la residencia y no van a verlas siquiera. Ni un ramito el Día de su madre, ni un bombón el día de su madre. Esto lo quiero yo decir porque eso no se hace.
Y hablan mal de Rusia. Rusia tiene hogar y quiere a la anciana. Y esta señora periodista, que es del estado el periódico, esto no me lo va a poner en castellano, porque ese periódico nada más que lo escriben en ruso. Pero me lo va a descifrar y me lo manda para mí, para que yo me entere de lo que habla ella en el periódico.
Pues ya digo. Yo quede pasmada de lo que habla de las ancianas. Dicen que ponen salas para que lo pasen bien, reuniones. Y que les quieren comprar estos "Internes" para que ellas hagan lo que hice yo. Y aquí en España no se molestan. ¡Yo no ví ninguna residencia que le regalaran un Internet a una vieja y que le vinieran a enseñar a teclear!. Y allí sí.
¡Por eso vino a verme a mí!. Porque tenía yo esa intención...como se me ocurrió a mí. Yo ya le dije: me lo regalo mi nieto al verme tan interesada.
Y ahora le digo a todas las ancianitas españolas, que algunas me tienen como que no estoy bien, que esa es una tontería...lo que estoy hablando...y todo eso. Pero no saben ellas lo que entretiene. Porque la anciana está sola, nadie la mira ahora. Y conversa con los de Internet, con los blogueros, y lo pasa fenómeno. ¡Yo lo paso fenómeno!. Y entrevistas que uno tiene, y conocimientos.
Y después esa rusa me trajo la muñeca de regalo de Rusia, que es preciosa. Es de madera, toda decorada preciosa con unas flores y la cara de la muñeca. Se abre y empiezan a salir muñequitas que son como frasquitos. Preciosa, una preciosidad. Con un cariño me la regaló que yo le estoy agradecidísima.
Era cariñosísima. La llevé a la Capilla de la Barca. Allí se santiguó, porque ellas tienen una religión parecida a la nuestra.
Simpatiquísima. Y joven, una chica jovencísima. Y hablaba español, francés, ingles y gallego, que fue lo que me extrañó cuando me contestó en gallego. Quede aterrorizada. Dijo ella que ya estuviera un año en Barcelona.
Me encantó la chica. Y tengo ganas de ir a Rusia. Dice que Rusia se parece a España en su manera de pensar. Y dije yo: "Sí, pero es muy aburrida. No tienen cafés ni sitios para charlar". Ella me contestó que ahora los están abriendo y va a haber más diversión así.
Pero en hogar aún mejor que España. Así que no hableis mal de Rusia, porque es un ejemplo tratando a las viejas.
sábado, 24 de marzo de 2007
Gente "Pre-Cibernética"

http://spanish.martinvarsavsky.net//susana-varsavsky
Susana Varsavsky rompe la otra brecha digital: la de la edad
Hemos leido mucho sobre la brecha digital, la división entre los que tienen y no tienen acceso a internet.
En general la gente cuando estudia el problema se enfoca en lo económico que de por si es grave. Para muchos la computación es simplemente inaccesible por lo cara. Pero mi prima Susana Varsavsky se ocupa de otro problema que salió a relucir cuando hablamos de mi tío Benjamín y es el de la gente que se siente muy mayor para empezar con la tecnología. Básicamente la especialidad de Susana es enseñarle a gente de más de 60 años a usar computadoras e internet. Lo hace en Buenos Aires. Lo que sigue es un testimonio de ella que me llegó hoy por correo electrónico. Me parece que la tarea de Susana es muy importante. El que quiera aprender con ella le puede escribir aquí, también sugiero contactarla a los que quieran aprender como enseñar computación a mayores.
Mensaje para mi y para Benjamín:
Me encanta que este señor tan lúcido y tan metido en la informática sea mi querido Tio Don Jamín y que todo el mundo deje comentarios de admiración.
Yo me especialice en dar clases de computación a adultos mayores, o sea personas de 60 para arriba.
Por lo general esta gente "pre-cibernética" porque no nació con la compu bajo el brazo como los chicos de la generación de mi hijo, se enfrentan a la compu con mucho miedo de tocar algo equivocado. Tienen la idea de que con una tecla errónea que toquen se borra todo o se destruye todo.
Me acostumbré a empezar mis clases diciendo que en principio el método para destruir la compu es agarrar un martillo y darle, pero que las teclas y el mouse las pueden tocar sin temor.
Normalmente agarran el mouse como si fuera un verdadero ratón, quiero decir con asco, entonces lo rozan apenas con la mano en el aire por lo que les resulta imposible hacer un doble click o posicionar el puntero donde necesitan.
Todo esto, sumado a cierto grado de vergüenza que les produce "demostrarme" que les cuesta mucho, vergüenza reforzada porque cada vez que le pidieron ayuda a un nieto sintieron que hizo un montón de cosas que no alcanzaron a ver y mucho menos a entender mientras les dicen que es facilisimo, hace que se desalienten y digan cosas como "yo no sirvo para esto".
Mis clases en realidad son una mezcla de conocimientos sobre la computadora, psicología casera y mucha paciencia, sin olvidarme de alentarlos permanentemente a que sigan adelante, repitiendoles que a todo el mundo le parece facil lo que ya sabe y dificil lo que no sabe.
Te cuento tío que suelo decirles a mis alumnos que tengo un tío de 83 años que es un genio con la compu y claro se maravillan.
Besos a todos.
Susana
martes, 20 de marzo de 2007
Мария Амелия
Как говорит Сама Олив, в создании блога ей помог друг Майк. Она диктует, а он печатает на компьютере. Так-то :)
Так же известна 95-летняя испанка Мария Амелия, блог которой ежедневно читаю более миллиона человек. Записи размещает с помощью внука.
В России самым почтенным возрастом среди блоггеров отличатеся Нина Петровна Толмачева-Толкачева. Она родилась в 1910 году. И дневник ведет сама, уже с 2002 года.
Только задалась вопросом, почему дедки не создают себе блогов, и нашла дневник 94-летнего Алана Люфа.
http://www.allaboutolive.com.au/ - Олив Райли
http://amis95.blogspot.com/ - Мария Амелия
http://nina-petrovna.livejournal.co
http://allanloof.blogspot.com/ - Алан Люф
jueves, 15 de marzo de 2007
Cibers en las residencias de ancianos
Es el primer cíber para ancianos, que ofrece cursos para los mayores que nunca manejaron una computadora. Fue inaugurado en el hogar que el Gobierno de la Ciudad tiene en Ituzaingó.
En el lugar hay mesas con computadoras, pero también ventanas, guarnecidas con mosquiteros, que dan al aire libre. Una de ellas deja ver una gran planta con flores fucsias. Hay internautas, pero no gritan ni clickean frenéticamente con el mouse. Y en las pantallas se ven por largo rato las mismas páginas web, sin el típico zapping por la red. Es un cíber para ancianos, el primero de su tipo, instalado en el hogar Martín Rodríguez Viamonte, en Ituzaingó.
Cibermate es el nombre del espacio creado en el geriátrico que depende del gobierno porteño y se ubica en una antigua estancia reciclada de varias hectáreas. Allí, los adultos mayores aprenden computación y navegan por la web, aunque con tiempos muy distintos a los que utilizan los usuarios de negocios de Internet convencionales.
"Esto te reactiva, te hace sentir más joven. Nosotros recién estamos aprendiendo la utilización de Internet, pero el hecho de poder comunicarnos por esta vía con otra gente de nuestra edad realmente nos levanta el ánimo", cuenta entusiasmada Antonia Costa, de 62 años, mientras consulta una página sobre sociología, su flamante vocación.
El emprendimiento fue concretado de manera conjunta por la cooperadora del Rodríguez Viamonte y el Ministerio de Derechos Humanos porteño, y se inauguró el pasado 14 de diciembre con el objetivo de ofrecerles a los ancianos allí alojados el acceso a una actividad no convencional para los mayores.
Zulma Mangin es empleada regular del establecimiento, pero fuera de su horario oficia de profesora de computación de los internados. Apenas entra a la sala de computadoras se convierte en el centro de atención de los ancianos. Ya les enseñó los conceptos básicos del sistema operativo y ahora los está introduciendo en los conocimientos de Internet.
"Ayer se emocionaron mucho porque recibieron su primer mensaje electrónico. Se los envió a todos una de mis colegas desde la casa. Son sus primeros pasos en el tema y todo los sorprende. A ellos, frente a la pantalla, se les pasa el tiempo, porque se divierten", describe la profesora, orgullosa del desempeño de sus alumnos.
Si bien el cíber está abierto a todos los ancianos que viven en el geriátrico, por ahora sólo lo utilizan los 32 que asisten a la clase de Zulma, porque el resto se lleva muy mal con las computadoras.
Cada uno de los asistentes al espacio de Internet orienta sus búsquedas en la red hacia los intereses que dirigieron y dirigen sus vidas. Las computadoras de este espacio reciben un trato que sus colegas de los cibers tradicionales envidiarían. Es que, cuando encuentran la página de su interés, realizan un análisis pormenorizado de los datos que brinda, anotan en un cuaderno lo que les interesa y así comienzan pequeños archivos sobre la temática que los atrae.
Walter Benítez tiene 72 años. Toca la guitarra y es un apasionado del tango. Tras realizar un suave click y aguardar con paciencia, se enorgullece de haber finalizado su exploración con éxito: "Acá encontré una página con letras de tango que tiene las que yo necesitaba: 'Malena', de Homero Manzi, y 'Naranjo en flor', de Homero Expósito. Me sirve porque después se las entrego al cantante ocasional y las interpretamos como corresponde, sin equivocaciones", relata, con una sonrisa dibujada en su boca, un gesto que empieza a ser habitual en ellos.
lunes, 5 de marzo de 2007
The Life of Riley

Olive Riley tiene 107 años y se convirtió en la blogger más anciana del mundo, cuando, hace unos días, comenzó a escribir su blog The Life of Riley (http://www.allaboutolive.com.au).
Así, la mujer australiana que nació el 20 de octubre de 1899 en Broken Hill, cerca de Sydney, le arrebató el título de blogger más longevo del mundo a María Amelia.
Olive Riley comenzó hace unos días a escribir su propio blog llamado The Life of Riley. La abuela, de nacionalidad australiana, relata en su página como nada y juega con sus tataranietos
En su página personal, Riley cuenta como disfruta su vida nadando y jugando con sus tataranietos, según informó el portal español 20 Minutos que publica la noticia.
La abuela escribe con la ayuda de su amigo Mike Rubbo, quien hizo un documental de una hora titulado All about Olive (Todo sobre Olive) que emitió la cadena ABC en Australia.
Con tan sólo tres posts y en unos pocos días, su blog se convirtió en un fenómeno que visitaron miles de internautas.
María Amelia dice:
A esta señora de tantos años le digo que me alegro mucho que otras viejas como yo se pongan con el Internet y que haga propaganda de que todo el mundo coja el Internet. Tendrá amigas, buenos consejos y tendrá felicidad, que a nuestra edad ya sabe que es muy difícil.
Mucho ánimo en su blog.
I would like to tell you that I am so happy that other elder people like me get on the internet and inspire others to use it. Have friends, good advices and wish you happiness because as you may know in this age is not that easy.
Best regards
Mike, ayudante de Olive / Olive Helper contesta al comentario de María Amelia
Hello, Maria Amelia. We are very honored that you have left a comment on our blog. It was, of course your blog which inspired me to make a blog for olive. When I heard what your grandson had done for you, it seemed natural to do the same thing for Olive. It is pity we can’t get the two of you together to swap stories.
By the way, I loved your story about the epidemic and how you secretly ate buscuits and stayed healthy. That story stayed in my mind and encouraged me to remember Olive’s amusing stories, of which there are many more to come. Best wishes and good health to you. Mike the Helper.
Por cierto, me gustó mucho su historia de la epidemia de gripe y como usted comió galletas en secreto y permanecía sana. Esa historia me ayudó a hacerle recordar a Olive las historias de su juventud, y muchas que aún quedan por venir.
Recuerdos y que tenga buena salud
Mike el ayudante
miércoles, 28 de febrero de 2007
Argentina

Abuelos modernos: bloggers y expertos en videojuegos
Por Fabricio Soza. De la redacción de Clarín.com
Tienen su propio blog y juegan con las últimas consolas. Lo hacen sólo para entretenerse y comunicar su experiencia al mundo. Las nuevas estrellas de la red son excepciones, pero parte del mundo virtual en aumento.
Don Hahn de 76 años dice: “Yo jugaba un poco al Pac-Man, pero esto hace que te muevas y hagas algo. No es sólo sentarse y pulsar botones hasta tener túnel carpiano”
Así como en la playa cada vez más personas de tercera edad aparecerán con tatuajes al descubierto, en lo que respecta a Internet muchas de las generaciones que rozaron la era digital se están acercando a la ancianidad. Esa es la lógica: los que hoy tienen menos de 60, mañana serán respetados bloggers y habrán "dado vuelta" todos los juegos de la época. Pero, mientras tanto, los pioneros contemporáneos son noticia.
María Amelia nació en la Coruña, España, en diciembre de 1911. Para su cumpleaños número 95, su nieto le regaló un blog y así la transformó en la blogger más anciana del mundo al superar a un sueco de 93 años que planea escribir su autobiografía. Amelia sufre de miopía y cataratas por lo que necesita que su nieto escriba lo que esta le apunta. "Lo hago para entretenerme. Había visto que era una cosa simpática, bonita y entretenida. Yo quería tener relaciones con gente y ahora me relaciono con el mundo entero. Cuando me puse en esto no creí que fuese con el mundo entero, sino me echaba para atrás. Pero después ya me fui acostumbrando", comenta la propia española en una entrevista en su página.
Amelia le dio esa entrevista a un australiano que tampoco pasa inadvertido: se trata de Eric Shackle, un periodista retirado de 87 años, experto en Internet. Otro precursor en la blogósfera es Andrés Téllez Fimia, un español de 79 años que también se sumergió en el mundo digital por el empuje de sus nietos. Su blog, en el cual postea de todo, se autopresenta como el primero en ser escrito por un abuelo. En Inglaterra un anciano de 79 años se dedica a colgar videos en su sitio, que ya son un éxito en Youtube y dónde cuenta la historia de sus abuelos de la Inglaterra victoriana. Otros casos son los de Ray White y Donald Crowdis de EE.UU. y Canadá respectivamente, que con sus 93 años cada uno son considerados los más longevos del nuevo continente.
Jugar, con Sinatra de fondo
Pero los abuelos cool no sólo quieren Internet. Según el Chicago Tribute, los abuelos de una residencia de Lincolnshire guardaron las cartas en un cajón y ahora la pasan súper con una consola Wii que tienen en el centro. El promedio de edad del lugar es de 77 años, pero parece que lelvan tanto tiempo practicando que tranquilamente podrían competir contra cuaquier chico experto en Wii Bowling, juego favorito de la residencia. ¿Será que tienen pilas para rato?
http://www.clarin.com/diario/2007/02/28/conexiones/t-01371355.htm
jueves, 15 de febrero de 2007
Ao ciber co bastón
Nun primeiro momento parécennos dous ámbitos completamente alleos. As novas tecnoloxías e mais a terceira idade non casan no imaxinario colectivo. No entanto, timidamente, cada vez son máis os nosos anciáns que se asoman ao mundo de Internet e á Sociedade do Coñecemento. Un ámbito que lles pode achegar moitas máis vantaxes das que podemos pensar nun comezo.
Polo que se ve, non é certo o de que aos vellos Internet e todo o submundo relacionado coas Tecnoloxías da Información e da Comunicación (TIC) lles dea o mesmo. Así o asegura José Carlos Millán Calenti, catedrático que dirixe o Grupo de Investigación en Xerontoloxía da Universidade da Coruña e autor do libro "Os maiores e Internet": "As persoas maiores teñen unha grande capacidade de aprendizaxe que ás veces é minusvalorada. En canto nos poñemos a traballar con eles axiña se afeccionan e teñen moita gana de aprender todo o que se refire ás novas tecnoloxías". Neste grupo levan xa anos a desenvolver diferentes proxectos encol da participación da xente de máis idade neste ámbito. Por exemplo, teñen desenvolvido cursos de iniciación á informática, o que lles permitiu comprobar "o rápido que a xente maior aprendía a manexar o computador. Xa non só o aparello, o rato e o teclado, senón mesmo o emprego de correos electrónicos ou da videoconferencia". En xeral, segundo asegura este investigador, é habitual que os maiores lle dean un enfoque práctico a estes coñecementos. "Ademais do emprego cotián da informática, con ferramentas coma o Office, mesmo se preocupan de aplicar os criterios de accesibilidade e todo o que pode supor mellora da súa propia calidade de vida mediante as novas tecnoloxías".
Navegar por vicio
A nivel de ocio, é ben coñecida nos últimos meses a historia de María Amelia López Soliño, autora de amis95.blogspot.com, unha bitácora na que, grazas á transcrición que fai o seu neto, conta as súas lembranzas, afeccións e ideas. Aínda que curioso polo momento, o seu caso non é único. Tamén desde Sarria, con setenta anos, o xornalista Víctor L. Villarabid actualiza tamén un espazo deste tipo, "Mi parecer". En Arteixo, ao tempo, Julio Mancebo Moreiras mantén, con 64 anos, "A miña Baiuca", unha bitácora onde vai facendo memoria, unha por unha, de todas as casas da súa aldea. No seu caso primeiro veu a idea de escribir os recordos da súa aldea natal en papel, e logo "os fillos animáronme a que puxese un blog, e pareceume interesante, para que non se perdese o recordo da Baiuca dos últimos anos corenta e comezos dos cincuenta". O primeiro contacto de Julio co computador deuse "nos últimos anos da miña profesión como mestre". Unha peculiaridade da bitácora é a considerable participación doutros veciños, tamén de idade, que completan ou discuten as súas lembranzas, sós ou coa colaboración de familiares máis novos. Segundo explica o autor, "supoño que a visitan porque tamén lles interesan as novas tecnoloxías, penso que chegarán a través do web de Cidadáns de Arteixo", un lugar onde se reúnen un bo feixe de bitácoras locais. Recoñece que non lle dá máis emprego á informática, "dedico moito tempo a ler e durante o día estou moi entretido, fáltanme horas moitas veces e non lle dou máis uso ao ordenador".
Sen chegar a introducirse tanto na rede, neste sector de idade teñen as súas preferencias específicas cando se lanzan a navegar por ocio. Segundo sinala José Millán a partir da súa experiencia, "o que máis buscan son webs sobre saúde, para consultar algúns problemas que lles poden preocupar. Logo en xeral gústalles moito viaxar a través de páxinas culturais, museos e cousas semellantes. Polo menos mentres estamos nós presentes, logo cando quedan sós xa non sei por onde navegarán".
Facilidades
Malia ao interese que poden ter os membros da terceira idade nas TIC, existen unha serie de recomendacións de interese para lles facilitar o emprego. Neste sentido, o Grupo de Xerontoloxía, en colaboración co CESGA puxo en marcha, xa en 2000, o proxecto "Ágora Senior". "O que fixemos foi definir as características que debía ter un portal web destinado a persoas maiores", lembra Millán. Dentro desa investigación constatouse entre os maiores un elevado descoñecemento das novas tecnoloxías e unha certa resistencia a empregar o computador por medo a estragalo. Nese mesmo sentido, a experiencia constatou que as persoas de menos de setenta e oito anos amosaban maior interese do que as máis vellas por introducirse neste mundo. A nivel de deseño, os usuarios da terceira idade salientaron a necesidade de que as ligazóns fosen intuitivas e estivesen moi claras e mais sinalaron o seu gusto xeral polas imaxes nidias e de calidade. Ao tempo, os problemas para manexar o rato e o teclado foron os atrancos máis xerais. Outro dos proxectos deste grupo foi a creación de Software Senior, unha base de datos sobre recursos de accesibilidade útiles para persoas de idade "desde emuladores de rato para xente con párkinson ata teclados virtuais", explica Millán.
E-calidade de vida
É neste sentido que as TIC poden achegar toda unha serie de posibilidades que prometen mudar moitos dos tópicos da terceira idade. Por exemplo, un dos empregos máis habituais dos computadores para anciáns en residencias e centros semellantes son os programas informáticos que permiten desenvolver a memoria e os reflexos. É precisamente nesta liña onde se desenvolven os traballos do Grupo de Xerontoloxía relacionados con estas tecnoloxías. "Investigamos programas de estimulación cognitiva feitos para traballar sobre a perda de memoria asociada á idade, e normalmente atópanlles moitísimo interese", explica. Recoñece, de calquera xeito, que non toda a xente ten as mesmas facilidades para se integrar neste novo mundo. "Os problemas veñen fundamentalmente cando falamos de persoas con problemas funcionais, coma o párkinson, que lles dificulta manexar o rato". Ao tempo, as análises destes investigadores sinalan unha relación directa entre o nivel educativo dos anciáns e a súa dispoñibilidade a adquirir novos coñecementos.
Xerontoloxía a distancia
A última iniciativa, xa moi avanzada, deste grupo de investigación é a Telexerontoloxía. Desta volta, o proxecto incide nas posibilidades que as TIC achegan para mellorar a calidade de vida da xente de idade e mais a asistencia aos anciáns. "Agardamos ter en xuño este recurso de atención ás persoas maiores. O proxecto quere levar ás casas videoconferencias, servizo médico ou mesmo transmitir on line programas de estimulación cognitiva". Aínda que algúns servizos coma este último teñen como destinatarios finais os membros da terceira idade, a maior parte do proxecto vai dirixido a aquelas persoas que os teñen ao seu cargo. "Imos formar os coidadores nos domicilios para que saiban como manexar este sistema. Máis do que unha plataforma de difusión, que xa hai moitas no Estado para maiores, queremos crear un recurso xerontolóxico onde, aínda que pode haber contidos de ocio para a xente de idade, ímonos entrar en contidos de saúde". Localización de usuarios, teleconsultas médicas, desenvolvemento de terapias grupais a distancia, localización de usuarios vía GPS... as posibilidades desta proposta son, evidentemente, moitas. E todo desenvolvido no noso país arredor do propio televisor da casa de cada un dos usuarios. No mesmo sentido, este mes visitaba Galicia a representación de "Interven", unha ferramenta informática de Intel que integra tamén no televisión posibilidades coma a videoconferencia e achega ademais a posibilidade de controlar a actividade dos maiores que viven sós mediante sensores repartidos pola casa.
Formación e futuro
Como é evidente queda moito traballo por facer neste campo. Segundo recoñece Millán, tirados os proxectos de inclusión social nas novas tecnoloxías que se promove o Goberno Central, a oferta de formación neste campo para os maiores é aínda ben escasa. Cursos concretos coma os que achegan o Centro da Terceira Idade de Monforte ou os centros socioculturais de Compostela, canda ao mantemento de aulas informáticas nestas instalacións son as principais iniciativas deste tipo das que ten noticia o Grupo de Xerontoloxía no país. De calquera xeito, semella que a situación pode mudar. A inclusión dixital e o emprego das TIC para mellorar a calidade de vida é unha das propostas básicas que se inclúen no plan E-europe 2010 da Unión Europea para difundir estas tecnoloxías. Ao tempo, e xa en Galicia, o Plan Estratéxico para a Sociedade da Información (PEGSI) recolle unha liña e actuación específica para estas idades, que sitúa como "un dos colectivos que manifestan máis claramente a existencia dun risco de exclusión dixital". Para remediar isto, no Plan apóstase pola formación mediante traballos de grupo e coidadores, incluíndo actividades nas residencias. Recóllese tamén o apoio á adaptación de dispositivos e mais á dotación de infraestuturas, e mesmo se adianta a posibilidade de promover unha rede de voluntariado no que xente nova lles ensine aos maiores as posibilidades das TIC.
Así, é de prever, para un futuro próximo, unha maior implicación das persoas de máis idade coas novas tecnoloxías. Exemplos coma o que hoxe supoñen os xa mencionados ou a Asociación Provincial de Pensionistas e Xubilados da Coruña, habituais da rede, hanse multiplicar. "O mesmo que nestes momentos a xente nova non pode vivir sen as novas tecnoloxías e emprégaas a diario, os maiores do futuro imos ser nós e estaremos moi afeitos ás novas tecnoloxías". E xa non vai ser estraño facer videoconferencias cos avós.
http://culturagalega.org/temadia_arquivo.php?id=9409
María Amelia dice:
Lo pongo para que se enteren todas las ancianas como yo que quieran aprender Internet, que hablan con ese señor para que las instruyan en eso. Que se enteren. En las aldeas alomejor no hay, pero en las capitales sí.
lunes, 5 de febrero de 2007
Italia

05/02/07 Artículo de La República (Italia)
Internet, blogger novantenni alla carica "Online per sentirsi vivi". Boom di contatti
di GAIA GIULIANI
ROMA - "Quando i miei nonni videro per la prima volta un grammofono, cominciarono a roteargli intorno convinti che ci fosse dentro qualcuno. Credo che se avessero visto internet, gli sarebbe venuto un colpo". E' uno dei primi ricordi di Maria Amelia, insieme a quello del papà che parla di una grande guerra e di una terribile influenza che la costrinse a letto per una settimana insieme a tutto il suo villaggio. La guerra era la Prima guerra mondiale, l'influenza la terribile Spagnola che tra il 1918 e 1919 uccise 50 milioni di persone.
Maria Amelia ha 95 anni, è spagnola e probabilmente è la blogger più anziana del mondo. In rete posta i suoi ricordi, ma anche commenti sulla politica, e invettive contro il nipote, un ragazzo "avaro" che per il suo novantacinquesimo compleanno invece di farle un regalo l'ha aiutata a creare un blog tutto suo. Invitandola a lasciare andare pensieri e riflessioni in libertà mentre lui, la tirchia progenie, ascolta e batte tutto sulla tastiera lanciando le parole della nonna nel cyberspazio.
Maria Amelia forse è un po' severa col giovane discendente visto che ora è una delle donne più celebri di Spagna, invitata dai principali canali tv, mentre il suo blog ha quasi 50mila contatti al mese e riceve centinaia di mail. E forse grazie a questo, come ammette un suo collega di poco più giovane, ha ripreso interesse nella vita. Perché la signora Amelia - proprio così: Maria di nome e Amelia di cognome - non è l'unica blogger over 90 a cui internet "gusta mucho", come ha detto in un'intervista. In rete si parla di almeno altri tre internauti con la passione del blog coetanei - o quasi - di Maria.
C'è il novantaquattrenne Allan Loof, compositore svedese in pensione, che posta sul suo blog con grande regolarità, ma nella sua lingua madre con tutti i pallini e le dieresi che l'ortografia nordica prescrive. Incomprensibile ai più purtroppo, che però possono cliccare sul link - scritto in inglese questa volta - della pagina delle sue ultime composizioni, che Allan sforna, gagliardo e creativo, mese dopo mese.
Dopo di lui, per anno e mese di nascita, arriva Donald Crowdis, 93 anni, naturalista canadese e volto noto della nazione per essere stato tra i primi ospiti del popolare canale tv CBC dove interveniva come consulente scientifico. Il computer non ce l'ha, ma il suo vicino sì, ed è felice di ospitarlo per un aggiornamento giornaliero - mail e contatti ormai sfiorano cifre a quattro zeri - e una tazza di tè.
Per 25 anni Don ha coordinato una rete di musei dedicati alle scienze naturali, passando poi alla direzione di uno dei più prestigiosi della lista. Nel suo profilo c'è l'immagine di un signore sorridente, col volto incorniciato da qualche ciuffo di capelli bianchi e da una tenue ragnatela di rughe. Scrive sulla libertà di stampa, sulla sessualità contemporanea, linkando articoli scientifici, politici, e riflessioni sulla vecchiaia e il nuovo millennio: "Le termiti attingono conoscenza e saggezza dagli esemplari più anziani, trasmettendosi le informazioni attraverso le generazioni", posta Don. "Ma la società di oggi, che divora tutto così in fretta, ha ancora spazio per ascoltare le voci degli anziani?".
Ray White, 93 anni, è originario del Tennesse dove si diverte a coltivare un ampio orto di pomodori dando la caccia, ma con una macchinetta digitale, ai passerotti che svolazzano nella vallata in cui vive. Sul suo blog si trovano riflessioni generali, gif animate, e tanti consigli su come cucinare i suoi ortaggi del cuore: verdi e fritti, dolci in marmellata, liquidi per una salsa, e così via. Immensa è la sua gioia quando, durante la stagione dei pomodori "mi scrivono in centinaia chiedendomi consigli sulla semina, la coltura e il raccolto". Minore euforia se il pc, come è già capitato un paio di volte, va in tilt. Allora "divento triste e mi sembra di perdere interesse nella vita". Perché grazie alla rete mantiene i contatti col mondo, lo stesso che, come diceva il blogger coetaneo Don, non ascolta più le voci degli anziani come loro. Tranne che sul web naturalmente.
http://www.repubblica.it/2007/02/sezioni/persone/blogger-novantenni/blogger-novantenni/blogger-novantenni.html
----------
Maria Amelia in Italia (traducción Werner - Muchas Gracias http://wernermaresta.blogspot.com/)
Un giorno andai a Roma, in Vaticano, ed entrammo in un caffè io e Purita. Era un bar molto piccolo, no... non c'era nulla più di tre tavolini e un banco. Una birra piccola llora mi costò 600 pesetas (quasi 7.000 lire).
E allora, entrando, l'Italia vinceva sulla Spagna. – “Viva l'Italia, abbasso la Spagna! Tutti a gridare.
Ed entro io e mi dicono:
-"Ah, spagnolita, il Re pappa in Spagna... vero?".
E io dissi:-"E il Papa pappa qui... e pappa bene, anche... una birra 600 pesetas".
Hanno riso tanto, tutti quelli che erano lì, ahahahaha giù a ridere... che non si fermavano più.
-----
Io sono stata in Italia due volte. Una volta in aereo e un'altra in pullman. E l'ho vista tutta. Sono partita da Vigo e sono andata in Italia con l'aereo. Arrivata in Italia, ho visto Firenze, Milano, Roma... insomma, tutti i paesi dell'Italia. Anche spiagge turistiche ho visto.
E poi tutte le bellezze che ci sono i monumenti bellissimi dell'Italia. Il David mi entusiasmò, La Pietà di Michelangelo, il Mosè che è una preziosità. E delle cattedrali, dei monumenti...
Roma è imponente, è fantastica. Grande, una città grande, quel fiume, e poi quel ponte con le statue tanto bello. Poi siamo andate su un monte dove c'è un giardino bellissimo, ora non ricordo come si chiama. Avevo il libro e leggevo sempre e adesso perdo la memoria.
Il primo giorno passai da una porta che non era aperta al pubblico. Però io sono entrata lo stesso, e ho visto tutto quello senza dover salire o scendere le scale. E ho avuto fortuna, ho visto tutto che era uno spettacolo.
Ho visto tutto. Cattedrali...è un Paradiso. Nella cattedrale sono salita con un ascensore dove non lasciavano passare la gente, ma io l'ho chiesto e ho visto tutta la cattedrale da fuori. Quelle guglie di marmo così pulite che ci batteva il sole e si rifletteva, e sembrava di essere in un racconto di fate. Fantastico. E mi è piaciuto molto.
Ah, e le fontane. Come si chiama quella fontana così bella di Roma? Quella fontana dove si lancia la monetina è un vero gioiello. Che statue! Che fontana fantastica! Adesso non mi viene il nome. E il mercato, una preziosità. E il cimitero... tutto opere d'arte.
E una piazza immensa immensa che c'era, ora non ricordo... e da lontano sento gridare. Maria Amelia, Maria Amelia! Era gente di Cee che mi aveva riconosciuta...
Mi è piaciuta molto Roma. Ho visto tutte le mostre di pittura, tutte le cattedrali, tutte le chiese, tutti i monumenti che ci sono da vedere a Roma. Mi bruciavano i piedi. Ed eravamo a 30 gradi, 35 gradi. E mi si gonfiarono i piedi che non potevo togliermi le scarpe. In una farmacia me le tagliarono e andarono a comprarmene delle ciabatte. E mi curarono i piedi. Li avrò bruciati da tanto sole che c'era. Portavo un vestito lillà con un cappellino per il sole e divenne bianco, anzi, nero. Bianco annerito da tutto l'ambiente che c'era, era tutto pieno di smog dove c'è quella cattedrale così bella.
Poi siamo state anche nel Vaticano.
Roma è la città più impressionante che ho visto. Roma è fantastica, l'italia è divina.
E poi sono stata con degli scienziati, degli archeologi. E siamo stati per tutta l'Italia. Visitai persino quella città degli Etruschi, che era una città di prima di Cristo. Che case di pietra! Che preziosità! Una preziosità!. Però mi si infiammarono i piedi in un modo... perchè le vie erano di pietre appuntite, qi quelle che ci sono sulla spiaggia, verso l'alto, e mi si piantavano nelle scarpette che indossavo e non potevo camminare. E ho visto tutti gli Etruschi, le tombe, tutto... Che piazze di pietra! Gli archeologi che ci accompagnavano erano entusiasti.
E poi già siamo scesi dalla parte di Firenze, che è la più ricca tutta, l'abbiamo visto tutto. In tanti posti, meno dove c'era la Mafia.
Perchè io chiesi, ero in una sala di pittura e stavano per chiudere. Chiesi che ci lasciassero passare. Ed effettivamente entrai, e un signore mi disse:
- "E' che stavamo per chiudere."
- "Guardi, siamo spagnole, domani partiamo e non abbamo più tempo. Mi lasci vedere questo, che io adoro la pittura". E potei vedere tutto.
- "Insomma, io adesso ho visto tutta l'Italia, mi mancava la "Cecilia", che dicono è dove c'è la Mafia.
Mi è piaciuta tanto anche Milano, una città moderna. Casualmente il presidente passava di lì con la sua macchina per entrare nel palazzo, e noi eravamo lì vicino e abbiamo visto tutto. E siamo stati alla Scala di Milano ma mi ha delusa. Perchè un teatro così importante l'ho visto così vecchio, rovinato. E mi hanno detto "No, signora, quando c'è l'opera si lustra tutto ed è uno spettacolo come lo trasformano." Però io non ho visto nessuna opera.
E dopo andammo in un paesino perchè io volevo vedere la cena di un pittore molto famoso che ora non mi viene. Lo stavano restaurando e non lasciavano entrare. Però ci lasciarono entrare. Che grandezza! Era immensa la cena! Gli Apostoli sembravano vivi. Che pittura! Che cosa! Che valore quel quadro!.
Ho visto un paesino stupendo, non ricordo il nome. Parte del paese era pedonale e tutte le casette bianche e marroni. Era come un racconto di fate quel paese. E poi la parte moderna anche era bella.
E sono stata a Padova, a vedere la cattedrale di Sant'Antonio da Padova che è una preziosità. E a San Francesco d'Assisi. Adesso molte cose non ricordo più come si chiamavano.
C'erano anche dei laghi stupendi.
E poi ritornammo lungo la Costa Azzurra, vedendo tutte le spiagge e quel posto di vacanze che chiamano la Collana di Perle perchè tutta la passeggiata a mare è piena di lampioni bianchi e di notte sembra una collana. Ora non ricordo come si chiamava quel posto. Però è molto famoso, non mi torna in mente adesso.
E la gente molto simpatica. Da dire che la vita era cara. E per mangiare bisognava andare in ristoranti cari, gli altri non mi andavano. Perchè andammo in una "Tractoria" e mi portarono una pizza che mi ammazzarono, mi causò un'indisposizione terribile,
terribile... perfino con qualche linea di febbre. Però mi passò in un baleno, il giorno seguente stavogià bene.
E poi ci capivano, che l'italiano si capisce molto bene.
Ho visto tutto. Tutta, tutta, tutta, meno dove c'è la Mafia. Quella parte non l'ho vista.
Mi è piaciuta molto l'Italia.
---------------------------
María Amelia en Italia
Un día fuí yo a Roma, al Vaticano y entramos en un café Purita y yo. Era una cafetería muy pequeñita, nada...no había más que tres mesitas y una barrita. Una cerveza pequeña en aquel entonces me costó 600 pesetas.
Y entonces, al entrar, estaba ganando Italia a España.
- ¡Viva Italia, España mal, tal!. Todos a gritar. Y entro yó y me dicen:
- "Ay, españolita, el Rey papa en España... ¿verdad?".
Y dije yo: - "Y el Papa papa aquí... y bien que papa, que mire... una cerveza 600 pesetas."
Tanta risa le dió y los que estaba con él, jajajajaaaa a reirse...que no podían con ellos.
------
Yo fuí a Italia 2 veces. Una vez en avión y otra vez en omnibus. Y estuve 15 días o 17 por Italia. Y la ví toda. Salí de Vigo y me fui a Italia en avión. Llegamos a Italia, ví Florencia, ví Milán, Roma... bueno, todas las poblaciones de Italia. Playas de turismo también ví.
Y después todas las joyas que hay, los monumentos preciosos de Italia. David me entusiasmó, La Piedad esa de Miguel Angel, el Moisés que es una preciosidad. Y unas catedrales, y unos monumentos...
Roma es imponente, es fantástica. Grande, una población grande, aquel río, y después aquel puente con las estatuas tan precioso. Después fuimos a un monte que tiene un jardín precioso, no me acuerdo ahora como se llama. Yo tenía el libro y siempre leía y ahora se me va la memoria.
Yo el primer día entré por una puerta que no estaba para el turismo. Pero yo entré, me colé, y ví todo eso sin bajar las escaleras ni subirlas. Y tuve suerte, ví todo que era una preciosidad.
Ví todo. Catedrales... es un Paraíso. Roma es un paraíso. En la Catedral subí por un ascensor que no dejaban a la gente, pero yo le pedí y ví toda la Catedral por fuera. Las agujas esas de marmol tan lindas que daba el sol, y se reflejaba, y parecía que estaba en un cuento de hadas. Precioso. Y lo pasé muy bien.
Ah, y las fuentes. ¿Como se llama esa fuente tan linda de Roma?. Esa fuente donde se tira la moneda es una verdadera joya. ¡Qué estatuas!, ¡qué fuente más preciosa!. Ahora no me sale el nombre. Y el Mercado, una preciosidad. Y el cementerio...obras de arte todo.
Y una plaza inmensa inmensa que había, no me acuerdo ahora... y siento unos gritos de lejos. ¡¡¡María Amelia, María Amelia!!!. Eran uns de Cee que me reconoceron...
Me gustó mucho Roma. Yo ví todas las exposiciones de pintura, todas las Catedrales, todas las iglesias, todos los monumentos que hay que ver en Roma. Me ardían los piés. Y estábamos a 30 grados, a 35 grados. Y me hincharon los pies que no podía sacar los zapatos. Y en una farmacia me los cortaron y me fueron a comprar unas zapatillas. Y me curaron los pies. Los quemara de tanto sol que había. Llevaba un traje lila con un sobrerito para el sol y me quedo blanco, mejor dicho negro. Blanco con negro de todo el ambiente que había, estaba todo contaminado donde está esa Catedral tan linda.
Despues estuvimos también el Vaticano.
Roma fue la ciudad más impresionante que ví. Roma es precioso, Italia es divina.
Y después fuí con unos científicos, con unos arqueólogos. Y fuimos toda Italia. Hasta estuve en esa ciudad de Los Etruscos, que es una ciudad de antes de Cristo. ¡Qué casas de Piedra!, ¡qué preciosidad!, ¡una preciosidad!. Pero se me inflamaron los pies de una manera... Porque las calles eran unos bolos en punta, de esos que hay en la playa, para arriba, y se me clavaban en unas zapatillas que llevaba que no podía andar. Y ví todos los Etruscos, las tumbas, todo, todo... ¡Que plazas de piedra!. Los arqueólogos que llevábamos estaban entusiasmados.
Y después bajamos y ya todo por la parte de Florencia, que es la más rica toda, estuvimos viendo todo. A muchos sitios, menos donde estaba la Mafia.
Porque pregunté, estaba yo en un salón de pintura y iban a cerrar. Y yo pedí que me dejaran pasar. Y efectivamente, pasé y un señor me dijo:
- "Es que ibamos a cerrar."
- "Mire, somos españolas, marchamos mañana y ya no nos da tiempo. Déjeme ver esto, que a mi la pintura me encanta." Y estuve viendo todo.
- "Bueno, yo ví ahora toda Italia, me faltaba "Cecilia", que dicen es donde está la Mafia.
También me gustó mucho Milán, una ciudad moderna. Casualmente, el presidente iba con su coche para entrar en el palacio, y nosotros estábamos al lado y vimos todo. Y fuimos a la Scala de Milán y yo me llevé una desilusión. Porque un teatro tan importante lo ví tan viejo, tan estropeado. Y me dijeron: "No, señora, cuando hay ópera se ponen rasos y todo y es una preciosidad como lo ponen." Pero yo no ví obra ninguna.
Y después fuimos a un pueblecito porque yo quería ver la cena de un pintor muy famoso que ahora no me sale a mí. Lo estaban restaurando y no dejaban pasar. Pero nos dejaron pasar. ¡Qué inmensidad!, ¡era inmensa la cena!. Parecían los apóstoles vivos. ¡Qué pintura!, ¡qué cosa!, ¡Qué valor tenía ese cuadro!.
Ví un pueblo precioso, no me acuerdo del nombre. Parte del pueblo era peatonal y todas las casitas en castaño y blanco. Era como un cuento de hadas aquel pueblo. Y después lo moderno era bonito también.
Y estuve en Padua, viendo la Catedral de San Antonio de Padua que es una preciosidad. Y en San Francisco de Asís. Ahora de muchas cosas ya no me acuerdo como se llamaban.
También tenía lagos preciosos.
Y después vinimos todo por la Costa Azul, viendo todas las playas y ese sitio de veraneo que le llaman el Collar de Perlas porque todo el Paseo Marítimo tiene farolas blancas y de noche parece un collar. No me acuerdo ahora como se llamaba ese sitio. Pero es muy conocido, no me viene ahora a la memoria.
Y la gente muy simpática. Ahora que la vida estaba cara. Y para comer había que ir a un restaurante caro, los otros no me agradaban. Porque fuimos a una "Tractoria" y me dieron una pizza que me mataron, tuve una descomposición terrible, terrible...hasta con temperatura. Pero la curé en un santiamén, al otro día ya estaba bien.
Y después como nos entendían, que el italiano se entiende muy bien.
Ví todo. Toda, toda, toda, menos donde está la Mafia. Esa parte no la ví.
Me gustó mucho Italia.
06/02/07 - Portada de La Stampa

Nonna Chic
MASSIMO GRAMELLINI
Quando si diventa vecchi? Anche a vent'anni, certe volte. Ma sempre e solo nel preciso istante in cui concepisci il nuovo come una seccatura o una minaccia e smetti di considerarlo un'opportunità. Prendiamo il computer e la signora Maria Amelia, novantacinque anni. Parrebbero due entità agli antipodi. Come la grammatica e l'ultrà del Livorno che ha scritto sul muro «Un'altro Filippo Raciti», con l'apostrofo. Però Maria Amelia ha un nipote che a Natale le ha regalato un «blog», sorta di diario personale su Internet, e si è pure offerto di sedersi saltuariamente alla tastiera per mandare in giro i pensieri della bisnonna sotto dettatura.
Succede il miracolo. Alcuni anziani si collegano al diario e sull'onda dei ricordi di Maria Amelia, ciascun visitatore si lascia andare ai propri, ritrovandosi all'improvviso meno solo. Calato dentro quel mondo di memorie del quale lamentava la mancanza, imputandola alla modernità. Maria Amelia fa un'altra scoperta. Le sue avventure giovanili, risalenti alla guerra del 14-18, che durante i pranzi festivi provocavano gli sbadigli immutabili del parentado, riproposte su Internet interessano anche ai ragazzini, che la implorano di aggiungere capitoli al racconto. Aver accettato di condividere il loro strumento di comunicazione li ha resi sensibili al messaggio. Maria Amelia si sente di nuovo ascoltata e utile, dunque viva. Peccato le mani, troppo gonfie per danzare fra i tasti. Ma tanto ha già deciso che la prossima badante, comeprimo requisito, dovrà saper usare il computer.
http://www.lastampa.it/search/articolo.asp?IDarticolo=1519507
viernes, 2 de febrero de 2007
Ciberabuelos
1913 Donald Crowdis CAN http://dontoearth.blogspot.com/
1919 Eric Shackle AUS http://bdb.co.za/shackle/ebook.htm
1920 Incendiary Granny USA http://incendiarygranny.com/
1922 Maria Griepink http://oma.carota.net/
1925 Ralph Leonard USA http://agedandgrumpy.blogspot.com/
1925 Mildred Garfield http://mymomsblog.blogspot.com/
1927 Abuelo Peter http://www.askgeriatric.com/
1927 Abuelo Andrés ESP http://www.abuelonet.es/
1930 Lorraine http://meandthecat.com/
1931 Milton Rebmann USA http://milts.blogspot.com/
1933 Septuagent http://www.septuagent.typepad.com/
1933 Naomi Dagen Bloom http://www.alittleredhen.com/
1934 Clotilde http://abuelacibernauta.blogspot.com/
1936 Marge Lechner USA http://pickingpeaches.blogspot.com/
1937 Rey Barry http://www.freewarehof.org/blog.html
1937 Leopoldo Silva Ortiz http://www.leopoldosilva.blogspot.com/










