viernes, 18 de mayo de 2007

Ramón Caamaño, un muxián universal


(Firma: Xan Fernández Carrera | Lugar: muxía)

O pasado domingo 13 de maio, a Costa da Morte perdía un dos seus persoeiros de maior relevancia e singularidade, Ramón Caamaño Bentín, un anténtico muxián, pero de espíritu universal. A súa figura e obra sobrepasaban os límites da súa Muxía natal e da propia comarca.

Resulta difícil valorar cal das dúas facetas: personalidade e obra, é máis importante. Quen coñecese a Caamaño decatarase do gran personaxe que había tras daquel ollar atento e observador. Gran conversador, co que se pasaban as horas sen decatarse, e sempre disposto a amosar a súa obra ou contar as súas lembranzas.

Foi o mellor embaixador que tivo Muxía e a Costa da Morte. Gustáballe recibir e falar cos visitantes que se achegaban á punta da Barca, explicarlles a lenda das pedras e da Virxe, informarlles de todo o que podían ver no seu percorrido por esta terra, e para que marchasen máis ledos do lugar, abalar a Pedra.

Remataba sempre facendo amizade coas persoas que conversaba e carteábase con elas. Así escribiu e recibiu infinidade de cartas, das que levaba relación diaria. Por iso tiña amigos en múltiples lugares e a diario recibía visitas na súa casa.

Tiña moito que contar, engaiolaba a quen se lle achegase. A súa memoria era un libro con miles de páxinas nas que se recollían as aventuras da súa infancia, os inicios coa fotografía, as andainas polos pobos proxectando películas, os anos que pasou na fronte de Teruel, a súa vida profesional e outros.

Unha gran afección

Para este fotógrafo muxián, a fotografía sempre foi unha gran afección, que ademais durante algúns anos, tamén se converteu en profesión que lle axudou a sacar adiante a familia. Foi un adiantado do seu tempo porque tivo a intuición de que fotografar escenas da vida rutinaria dos mariñeiros ou da xente do campo, significaba deixar documentos históricos dun notable valor.

Ningún historiador podería plasmar a historia da Costa da Morte sen consultar o arquivo fotográfico de Caamaño. Quen mellor que as súas fotografías nos poden explicar como eran as vilas de Fisterra, Corcubión, Cee, Muxía ou Camariñas hai oitenta anos? Quen nos achega mellor ao mundo da pesca, aos traballos agrícolas, ás festas e romarías, á vida social da Costa da Morte do século XX?

Desde o ano 1924, cando contaba tan só dezaseis anos, que tirou as súas primeiras fotografías, ata mediados do anos noventa, Caamaño non deixou de captar coa súa cámara imaxes deste Fisterra galego. Son moitos os milleiros de fotos que nos deixou, cada unha un documento, unha páxina da nosa historia. Aínda non percibimos suficientemente a importancia do legado que nos transmitiu.

En vida tivo certos recoñementos do seu traballo, pero merecía moitos máis. Unha proba de que a súa obra non foi o suficientemente valorada vímola o día do seu enterro, ao que non acudiu ningunha autoridade, non obstante penso que el se debeu sentir igualmente compracido porque foi despedido no lugar que el máis quería, no santuario da Barca, pola súa familia e os seus amigos

martes, 15 de mayo de 2007

Brasil Día 3

Queridos bloqueros:

Os echo de menos. Estoy en este sitio tan maravilloso que me acuerdo mucho de vosotros. Yo os dije que esto era muy bonito, grandioso, pero ayer aun lleva más sorpresas. Porque yo viera la mitad y ya creí que se terminaba el hotel, y cual seria mi sorpresa que aún seguía otro tanto o más. Esto es interminable.

Yo corrí muchos hoteles, los ví de mucho lujo, pero tan grande y con esta piscina interminable, no ví ninguno. Y después... lo que me quedaba por ver, tiene otras piscinas grandes, con muchos apartamentos y unos jardínes preciosos. Y unos arbustos que debieron injertar de otros arbustos, y sale un colorido precioso. Es digno de verse.

Estoy encantada. Desde que llegue me pararon esos ruidos que tenía tan terribles en los oidos. Y estoy encantada de la vida. Claro, con mis achaques, porque tengo azucar, que me acaban de hacer un análisis. Y lo siento mucho, porque aquí el pastel lo hacen riquísimo, muy variado. Ahora de vieja soy muy golosa, antes me gustaba más la comida, pero ahora me gustan los postres.

De comer admirablemente, una atención que nunca vi, una amabilidad tan grande que tú parece que estás en tu casa. Mucho cariño. La enfermera viene a verme, me acompaña hasta mi quarto. Todo los empleados maravillosos, tengo muchas atenciones. Parece que Dios en mi camino en lo que me queda de vida me quiso obsequiar con esta vida tan maravillosa que estoy pasando.

El clima es fantástico. Viene de vez en cuando una brisita y llovió, pero 5 minutos. El clima es ideal y tan cariñoso todos los brasileiros, que te hablan todos. Esto, el que tenga ahorrado unas pesetitas, no llevarlas para el cementerio. Venid a disfrutarlo a este hotel maravilloso.

Yo os digo la verdad. Yo ya me quedaba aquí, y me invitan si quiero quedar. Que puedo escoger habitación y todo. Y ayer fui a la playa y había un fotografo que me acribilló a fotografías. Periodistas no hay ninguno, pero el paparazzi ese no dejaba de sacarme.

Aquí con la pensión que tu pagas, puedes tomar todo lo que te de la gana, que no te lo cobran. Todo entra en lo que llevan de pensión. Los vermuts, las meriendas, a cada paso zumos, y todo gratis. Y con buena cara y buen servicio.

Yo ayer me levante muy temprano y fui a la playa, poca gente había. Había una rampla dificil de bajar, y en un momento me vinieron 2 para bajarme. Una comodidad que estoy alucinada. Me bañé y di un paseito por la playa. Me dijeron si quería ir a ver los Corales.

Y este señor que hizo este hotel es millonario, pero quiso apoyar a los de aquí. Y empleó a muchos obreros. Hizo muchos bungalows con un ladrillo castaño. Y los jardínes son preciosos.

El señor ahora está haciendo una escuela gratuita y les va a dar de comer a todos. Ya ves, la gente habla de lo que va mal, pero no habla de lo que va bien. Hacen como en España. En España las cosas que van bien no las ensalzan, solo hablan de lo que va mal. Así los países no pueden crecer porque nosotros mismos hablamos mal de ellos. Tenemos de todo gracias a Dios, y los que no lo tienen, no lo digo por soberbia, es porque no quieren trabajar.

Este señor, millonario, mira que caridad tan grande está haciendo. Dar de comer al obrero con escuelas y todo lo que necesite. Y con profesores. Estoy admirada que un señor tan rico quiera favorecer a la gente obrera que quiere trabajar, porque aquí hay cientos de empleados.

Te ven por el jardín y ya vienen 2 personas: ¿Necesita algo?,¿Quiere beber algo?. Es un hotel familiar, que está pendiente de los ancianos y de los niños, de lo que necesitemos. Me presentaron al médico y a todos los del hotel. La enfermera no puede ya ser más atenta.

Hoy lleve alegría porque me bajó la tensión. Lo peor es que tengo azucar, porque hay unos postres tan ricos tan ricos, que yo no quería comida, solo postres. Y eso no puede ser. Ayer había nosecuantas tartas y todas riquísimas.

Pues si haceis un esfuerzito las que podeis, no guardar los cuartos para el cementerio. Venid a disfrutar que la vida es un soplo. Quien me diera que pudierais disfrutar esas viejecitas. Hoy me levante rodeada de palmeras preciosas, llenas de tumbonas.

Está organizado este hotel a la perfección. Ya no es el lujo, es como está el personal educado para que no te falte nada. Y hasta están mirando si comes o no comes. ¿En qué hotel pasa eso?. Yo no ví a ninguno.

Y hoy vamos de excursión. Ahora vamos a ir a conocer el pueblo. Y un pueblo donde dice que hay un buen marisco. Los alredededores de aquí dicen que no es lujoso, que hay pobreza. Mis nietos me dicen que esta parte no es rica, a ver lo que me encuentro. Yo espero ver casitas pequeñas y que viven pobremente, pero seguro que van a tener su encanto. Y ahora voy con la ilusión de ver lo que nunca ví. También me llevaré mis decepciones, porque a mi me gusta ver a la gente que viva bien. Voy a ver lo que pasa y ya os contaré.

Un abrazo y a ver si vuelvo, que a lo mejor no vuelvo...me quedo aquí...¿Qué os parece?

lunes, 14 de mayo de 2007

domingo, 13 de mayo de 2007

Brasillll Nanananananananaaaaaaa

Queridos blogueros:

Me recuerdo de todos vosotros, que ya es recordar eh, porque mira que sois universales los que me escribís. Llegué al Brasil, pero os voy a contar el viaje que es.

Sali a las 5 de la mañana de las Rías Bajas a Oporto. Llegamos a Oporto, esperamos 1 hora para coger otro avión e ir a Lisboa. Llegamos a Lisboa y nuestra sorpresa fue que tenía de retraso 4 horas el avión. Y espera y espera, ya estábamos cansadas, y por fin apareció. Nos trajo al Brasil pero el viaje fue algo accidentado porque tenía mucha resonancia el avión, yo notaba mucha resonancia, y despues nos mandaron poner los cinturones diciendo que había tormenta. Pero yo veía el sol e iba mosca, porque ya me había pasado en otro viaje.

Y entonces cerraron todas las ventanillas, y yo creí que era para que durmiese la gente. Alguna cosa tendría porque ellos cerraron las ventanillas y ya no las quisieron abrir hasta casi llegar al Brasil.

Y antes de aterrizar, pegó un salto muy grande, yo creía que era mi último dia. Ya veis, llegue cansadísima, porque aun tuve 2 horas de coche para llegar a donde estamos.

El viaje es muy largo pero merece la pena porque estoy en un hotel precioso. Es de 5 estrellas. La gente es amabilisima.

Este hotel es una preciosidad. No es un edificio, son varios edificios. Apartamentos, Bungalows, Suites, todo muy bonito. Los edificios son todos iguales, pero en nuestro cuarto tenemos además de la habitación un saloncito.

Llegamos y en vez de ir para cama a descansar, cenamos y aun salimos al baile que tenía el hotel por las noches. Yo yo tanto me anime que baile con ellos.

¿Qué me decis? ¿Qué decís de esta vieja loca?. Tanto me animé, tan animada estaba que me puse a bailar con los artistas.

Despues fuí para cama que ya no sé ni donde estaba de cansada que estaba.

Y hoy salí y es todo una verdadera preciosidad. Esta el jardín lleno de palmeras y plantas exóticas, y con unas sobrillas que son como unos pajares antiguos. Y es una verdadera preciosidad. La piscina corre todo todo el jardín, ancha y despues va todo como un camino haciendo curvas por todo el hotel.

Y despues, que playa. La playa es preciosa, es fantástica, una arena fina preciosa. Esto para descansar es lo mejor que hay, porque tienes de todo. Y un servicio estupendo. Y aquí se paga la pensión y despues todo lo que tomes va con el precio de la pensión.

Cerca de la playa tomas todos los zumos que quieras, y comes unas croquetas, unos pescaditos fritos y puedes comer todo lo que quieras. Es precioso.

La distancia es muy larga, pero despues de estar aquí, yo ya me quedaba para siempre, ya firmaba ahora. El clima es maravilloso y la gente es estupenda. Llegue ayer y ya conozco a casi todos los empleados. Si me ven sóla, me acompañan. Hoy estuve paseando y es grandísimo. Y estaba paseando y me paró un coche que hace el recorrido y me cojió. Yo esto nunca lo ví, estas atenciones que tiene el hotel.

Y aun me acuerdo tanto de vosotros. Y sobre todo las ancianas que conozco... ¡qué felices estarían aquí!. Me dicen unas de Buenos Aires que tienen a las madres que no quieren salir de casa, que son unas rancias. Yo ya no digo que sean como yo, porque este es un caso especial, no estoy muy bien de la cabeza, porque hasta bailo.

Hasta me dijo mi nieto: ¡¡¡Esto es lo que me faltaba por ver!!!. Por verme bailar despues de 20 horas de viajes.

Vengo ahora de comer y me voy a acostar un poco, porque estoy bastante cansada. Y ademas tengo que contestar a muchas, sobre todo a una que se paso de la rosca de un comentario que hicimos de política.

Y a Quenxe le digo que yo te recuerdo y quiero ver en mi blog otras poesias que me entretenian muchisimo. Y a quien no le guste, que se chupe el dedo. Tu eres Quenxe y Quenxe. La valentía es dar el nombre, porque Anonimo no se compromete a nadie. Tu ya tenias muchos adictos a tus poesías y yo tambien...¿qué significa cambiar de nombre? Tu ya sabes que te quiero desde niño. Quiero ver a Quenxe con una poesía para mi.

Chelis, te doy las gracias porque siempre me defiendes y ya sabes que soy una amiga tuya inseparable, y te recuerdo muchisimo. Desde aquí te mando un beso, y desearía que estuvieras una temporada aquí, porque esto es preciosísimo.

Y os mando estas fotografias de una vieja loca bailando despues de 20 horas de viaje.

Un beso a todos.






martes, 8 de mayo de 2007

A mis 95 años por Cyberwarrior

http://cyberwarriorblog.blogspot.com/2007/05/mis-95-aos.html

1º)CLASIFICACION: Abuelas inoxidables..

2º) ANALISIS:FORMA: 57% (suficiente)1.-Diseño: 52.-Orden: 6
3.-Regularidad de entradas: 10 (1 x dia, si la salud lo permite)
4.-Continuidad en tiempo: 2 (Diciembre 2006)CONTENIDO: 92% (sobresaliente)
5.-Interes inicial: 10
6.-Valor de informacion: 8
7.-Originalidad de ideas: 10
8.-Expresion y estilo: 9
IMPACTO PUBLICO: 70% (notable)
9.-Participacion de lectores: 4 (12 x dia)
10.-Enlaces en otros blogs: 10 (430 enlaces).

3º)COMENTARIO:
Me encanta esta abuela, da igual que hable de Brasil o del rodaballo o de la Pasionaria. Lo hace tan bien y con tanta dignidad que sobrecoge al más bragado.
Mi crítica esta vez va a ser con cariño pero sin piedad pues me parece una ofensa a esta mujer no medirla con la misma regla que se mide a los demás. Me infunde gran respeto.
En estos momentos ella está disfrutando de las playas brasileiras, para ir hasta allí ha tenido que embarcarse en un duro viaje...pero lo ha hecho. Escribe un blog con una constancia indómita. Escribe bien, tiene el estilo de los que tienen que decir mucho y tienen poco tiempo: frases cortas bien enlazadas, es muy dificil escribir así. Todo lo que escribe tiene el máximo interés por ser quien es, desde luego. Salta del rodaballo a la Pasionaria con una facilidad pasmosa, sin romper el dulce equilibrio de sus palabras y conceptos. Tampoco se anda con pamplinas y suelta lo que piensa sin más, es transparente. Escribe bien en posts largos y tambien en post de 2 lineas, comunica admirablemente siempre.
Su calidad como escritora es muy alta (82%) y la trasmite en su blog con una limpieza poco común, tal vez si su diseño fuese un poco mas original y los post tuviesen un plus de orden habria que sacarse el sombrero y decir que es un genio de la blogosfera. Es lógico que sea así este aspecto, alguien deberia echarla una mano en el diseño y el orden (aunque tal como está el blog diriamos que está digno, pero ella se merece más).
La gente está con ella al 100%, da igual que nos saque un post en alemán que no se entienda ni jota. Ella recibirá por ese post varias docenas de comentarios. Es un fenómeno mediático. Un obús tiene menos potencia que "la abuela de la Blogosfera" y es porque todos sabemos captar la importante esencia de su blog, lo hacemos como algo instintivo sin saber ni cómo ni por qué.
El que escribe en un blog en teoria tiene algo que contar a los demás, esta mujer tiene cosas importantes que transmitir y su ejemplo es lo más importante que transmite. Muchas veces uno se encuentra con blogs vacios de seres vacios (son un insulto para nuestra razón, unos verdaderos sumideros para nuestro tiempo...más valdría que no existiesen), que no dicen nada y lo que es peor...no saben ni cómo decir "nada", blogs que no son más que un conjunto de chorradas mal hiladas y a veces hasta con mala baba. Para mi este blog es un ejemplo de lo que tiene que ser un blog auténtico: alguien tiene algo que decir y lo dice correctamente y lo dice sin mariconadas baratas.
Abuela, esperamos mucho de ti...que sean 105 (al menos)
.4º) VALORACION BLOG: 74 sobre 100. (74%, notable)
.5º) VALORACION BLOGGER: 49 sobre 60. (81%, notable)
.6º) VALORACION CALIDAD PROPIA: 58 sobre 70. (82%, notable)..SELECCIONADO en LA CUARTA CATEGORIA (blogger notables).